Mineralen behoren in onze voeding en drank, evenals vitamines, vetten, eiwitten en koolhydraten.

3 belangrijke functies die kunnen worden toegeschreven aan de mineralen.


Als materiaal voor de vorming van beenderen en tanden. (bv. calcium, fosfor en magnesium)
Als starters voor de energie processen in het lichaam. Deze stoffen zijn onmisbaar voor elke cel en voor de meeste mineralen is dit de belangrijkste functie.
Als regelaars voor evenwicht, hoeveelheid en samenstelling van lichaamsvloeistoffen zowel binnen als buiten de cel. Voor natrium en chloor is er een functie in de vloeistoffen buiten de cellen voor kalium magnesium en fosfor binnen de cellen.

In het verleden (te) weinig aandacht voor de mineralen.

Waarom is er zolang zo weinig aandacht voor de mineralen geweest? Daarvoor zijn verschillende redenen aan te geven. Veel mineralen die men nodig heeft, zijn in uw lichaam in zeer kleine hoeveelheden, de zogenaamde Spoorelementen aanwezig, soms in duizendste of zelfs in milioenste van een gram. Men heeft meer aandacht gehad voor de mineralen die in grotere hoeveelheden aanwezig zijn en men heeft lange tijd verondersteld dat de minuscule hoeveelheden weinig of geen nut konden hebben.
Toch bevat uw lichaam veel meer mineralen dan vitamines.
Een gemiddelde volwassene heeft ongeveer zeven pond mineralen in zijn of haar lichaam.
De mineralen die in grotere hoeveelheden voorkomen zijn uiteraard allemaal zorgvuldig bestudeerd.
Daartoe behoren;
natrium

kalium

Fosfor

calcium

magnesium

De mineralen die in kleinere hoeveelheden voorkomen zijn;
Silicium

ijzer
jodium
fluoride
zink
koper
mangaan
chroom
molybdeen

Het opsporen van zeer kleine hoeveelheden mineralen, de zogenaamde spoorelementen, was vroeger niet of nauwelijks mogelijk.
In het verleden heeft ook de geschiedenis een grote rol gespeeld.
Veel van onze kennis over de voeding is te danken aan toevallige gebeurtenissen. De zeelieden die vroeger lange ontdekkingsreizen maakten kregen vaak te maken met allerlei vreemde ziektes en men ging letten op wat men at en ontdekte al gauw het belang van vitamine C. Op gelijksoortige wijze leidden de in bepaalde streken of leefgemeenschappen optredende ziektes, door tekorten aan mineralen, tot nader onderzoek.

Chronische tekorten aan mineralen in de bodem van een bepaalde streek hebben ook invloed op het voedsel uit die streek.


Tegenwoordig veel belangstelling voor de mineralen.

Men heeft tegenwoordig veel interesse in alle mineralen die een rol spelen in het menselijk lichaam en ook in de mineralen die maar in zeer kleine hoeveelheden nodig zijn en ook die heel kleine hoeveelheden mineralen zijn nodig voor de bescherming van uw gezondheid.
Natuurlijk zou de studie van de mineralen niet mogelijk zijn als er ook geen goede werkmethoden zouden zijn ontworpen.
Onze kennis over de spoorelementen is nog zeer gering.

Mineralen zijn geen tovermiddelen, maar noodzakelijke bestanddelen van onze voeding. Onder bepaalde omstandigheden ontbreken ze evenwel in het voedsel of ze gaan verloren voordat ons lichaam er gebruik van kan maken. Ze zijn bijvoorbeeld niet in de juiste verhouding beschikbaar om goed hun werk te kunnen doen. Bij gezondheidsbewuste mensen neemt de gewoonte toe in dergelijke gevallen het tekort aan te vullen door het innemen van bepaalde mineralen.
Er moet gewaakt worden voor een tekort aan mineralen!

Silicium

Silicium kan door het menselijk lichaam tot het 30ste levensjaar uit voedsel gehaald worden. Na het 40 levensjaar is die opname nog maar zeer gering. Eigenlijk zou iedereen na zijn 40ste levensjaar opneembare silicium moeten gaan gebruiken, om de eventuele tekorten aan te vullen. Silicium is goed voor huid, haar, nagels, botten, gewrichten, vaatwanden en het imuunsysteem.

Kiezelzuur (silicium) is na zuurstof het meest voorkomende element op aarde. Heermoes (equisetum arvense) behoort tot een van de plantensoorten die zeer rijk is aan kiezelzuur. Ook de brandnetel heeft een hoog siliciumgehalte. Van de granen zijn gierst en haver het meest kiezelzuurrijk.


Kalium
Op de ranglijst van mineralen die in ons lichaam het meest voorkomen staat Kalium na calcium en fosfor op de derde plaats. Kalium is een elektrolyt, dat is een stof, als het is opgelost in het waterig milieu in de bloedbaan, een positieve of negatieve lading krijgt. Ook natrium en chloor behoren tot de groep van de elektrolyten, en het lichaam heeft een evenwichtige hoeveelheid van deze mineralen nodig. Bijna al het Kalium in ons lichaam bevindt zich in de cellen.
Samen met andere elektolyten geeft kalium zenuwimpulsen door, zet spiersamentrekkingen in gang en reguleert de hartslag en bloeddruk. Kalium zorgt voor de juiste hoeveelheid vocht in de cellen en natrium voor de hoeveelheid daarbuiten.
Kalium helpt het lichaam ook om glucose, de voornaamste brandstof, om tezetten in een energie vorm die door de spieren kan worden opgeslagen. Kalium werkt vochtafdrijvend en helpt dus ook bij de uitscheiding van giftige stoffen.


Natrium
In het lichaam zit ongeveer 80 gram natrium, voornamelijk in het bloed en weefselvocht, dus buiten de cellen. Het heeft als belangrijkste taak de hoeveelheid vloeistof in het lichaam op peil te houden. De tegenhanger van natrium is kalium, dat juist in de cellen zit. Natrium en kalium reguleren samen de hoeveelheid vocht in het lichaam. In combinatie met kalium is natrium ook belangrijk voor het samentrekken van de spieren en het doorgeven van prikkels door de zenuwen





calcium
Calcium is een mineraal dat in grote hoeveelheid in het menselijk lichaam aanwezig is. Bij een volwassen persoon ongeveer 1200 gram. Daarvan bevindt zich ongeveer 99% in de beenderen. calciumzouten zorgen met fosfor voor een stevige structuur van het geraamte. Het geraamte is geen deel van het lichaam wat nooit veranderd. Ook bij volwassenen is er een voortdurende verandering van het geraamte.
Bij een opgroeiend kind is dat duidelijker waarneembaar.
Naast calcium zijn er voor de bouw en vernieuwing ook andere elementen nodig, zoals het zojuist al genoemde fosfor. Bovendien is een gunstige voedingstoestand nodig.
Ongeveer 1% van het calcium bevindt zich in het bloed, vooral in het serum. calcium helpt enzymen te activeren en dit mineraal is nodig om ijzer te gebruiken.
De meeste calcium wordt in onze botten en gebit opgeslagen waar het voor vorm en sterkte zorgt. De hoeveelheid die in het bloedsomloop rondgaat, helpt de voedingsstoffen door de celwand heen en is betrokken bij de produktie van hormonen en enzymen die de stofwisseling regelen. We hebben calcium ook nodig voor de communicatie tussen zenuwcellen en voor de bloedstolling, wondgenezing en spiercontractie. Om voor voldoende calcium in het bloed te zorgen haalt het lichaam dit mineraal uit de botten.
Als dit te lang en te vaak gebeurt, worden de beenderen poreus en breekbaar.
Onderzoek door het Radboud Universiteit Nijmegen heeft uitgewezen dat calcium ook belangrijk is voor het gehoor.


Fosfor
Het menselijk lichaam bevat grote hoeveelheden Fosfor, bij de gemiddelde persoon kan dat wel tot 650 gram oplopen. Het grootste gedeelte van dit mineraal is in de botten en het gebit geconcentreerd en de rest is verdeeld over het bloed en de organen, waaronder hart, nieren, hersenen en spieren. Fosfor werkt samen met verschillende andere voedingsstoffen, maar zijn voornaamste metgezel is calcium. In uw beenderen bedraagt de verhouding van calcium tot fosfor ongeveer 2:1. In overige weefsels ligt deze verhouding veel hoger.

Wat doet fosfor?

Er bestaat bijna geen lichaamsproces waarbij geen fosfor is betrokken. Soms beschermt het mineraal cellen door de vliezen eromheen te verstevigen en in andere omstandigheden fungeert het als een soort biologische escorte die diverse bouwstoffen hormonen en chemicaliën helpt hun werk te doen. Er zijn ook aanwijzingen dat fosfor de B-vitaminen helpt te activeren waardoor alle voordelen beter beschikbaar worden.

IJzer
IJzer is een erg belangrijk onderdeel van hemoglobine, het bestanddeel van rode bloedcellen dat zuurstof vervoert, en het lichaam heeft dit mineraal hard nodig.
IJzer komt ook voor in myoglobine. (IJzerhoudende eiwitverbinding in de spieren, die zuurstof aan zich bindt), en het maakt deel uit van de vele enzymen en stoffen van het immuunstelsel. Het lichaam haalt het meeste ijzer uit de voeding en zorgt wat dat betreft goed voor zichzelf, het neemt meer ijzer op als daar behoefte aan is, (bij groeispurten in de jeugdjaren of bij zwangerschap) en het neemt minder op als er voldoende ijzer in voorraad is.
Vrouwen neigen eerder tot een ijzertekort omdat ze bij de menstruatie ook ijzer verliezen.
IJzer voorziet elk lichaamscel van energie door de bloed en de spieren te helpen zuurstof te transporteren. In Nederland en België komt een ijzertekort relatief vaker voor onder tienermeisjes en jonge vrouwen. Bij deze groep speelt éénzijdige voeding ook een grote rol.

Positieve effecten

Een adequaat ijzergehalte geeft energie en laat het immuunstelsel optimaal werken en zorgt voor een heldere geest.

Een licht ijzergebrek kan al concentratiestoornissen en/of slechtere school- of werkprestaties veroorzaken.



Spoorelementen

Chroom
Dat Chroom ook tot de belangrijke elementen van de voeding behoort ontdekte men pas tegen 1960. Het bleek dat een tekort aan chroom invloed had op de werking van insuline.
Het verband tussen chroom tekort en insuline werking bleek het eerst bij proeven met ratten. Men ontdekte dat een te laag chroom gehalte de normale bloedsuikerspiegel niet kon handhaven.
Hoe de werking van het chroom precies is, is nog niet helemaal duidelijk. In elk geval bleek, als er suiker gegeten is en er insuline in de eilandjes van de alvleesklier wordt geproduceerd, er eveneens een verhoging van het chroomgehalte in het bloed optreedt. Dat chroom komt uit de reserves in de weefsels en werkt waarschijnlijk samen met insuline. Chroom wordt nu beschouwd als deel van een verbinding die wel de glucose-tolerantie-factor wordt genoemd, deze stof wordt ook gevonden in gist lever en nieren.
Chroom in de voeding.
Zoals het met de meeste mineralen het geval is, wordt ook chroom het beste in het lichaam opgenomen als het uit de voeding wordt betrokken.
Er gaat ook nogal wat chroom verloren bij de voedselbereiding.
Aangezien veel mensen voedingsmiddelen eten die arm aan Chroom zijn, kunnen bepaalde suplementen het overwegen waard zijn. In Nederland zijn geen aanbevelingen gedaan wat betreft de hoeveelheid Chroom die we nodig hebben, maar in de VS gaat men uit van 50 tot 200 microgram per dag voor een volwassene. In Belgie hanteert men 125 microgram per dag. Zwangere vrouwen voorzien hun baby's van chroom. Behalve zwangere vrouwen, lopen ook mensen die af willen vallen een risico op een chronisch tekort aan chroom.
In sommige streken is de bodem van nature arm aan chroom maar ook door een intensieve teelt van steeds dezelfde gewassen kan de bodem op den duur chroomarm worden. Het is dan vanzelfsprekend dat de groenten die op die bodem worden/zijn geteeld weinig of geen chroom meer bevatten.






Magnesium

Magnesium staat zelden in de belangstelling, hoewel het erg belangrijk is voor onze gezondheid. Het versterkt niet alleen circa 300 lichamelijke processen waarbij enzymen betrokken zijn, maar kan mogelijk ook helpen veel chronische ziekten te voorkomen en bestrijden.
Magnesium is nodig voor de botopbouw en speelt een belangrijke rol bij de werking van enzymen in verschillende lichaamsprocessen. Magnesium is van belang bij de opbouw van lichaamseiwit, de overdracht van zenuwprikkels en het samentrekken van spieren, zoals de hartspier
Gevolgen van een tekort.
Omdat magnesium in diverse voedingsmiddelen voorkomt en het lichaam er efficiënt mee omgaat, zullen tekorten aan dit mineraal niet snel optreden. De symptomen zoals algehele lusteloosheid of vermoeidheid zijn heel algemeen van aard en daardoor moeilijk te herkennen. Ook kunnen spierkrampen optreden en in extreme gevallen hartstoornissen.



Molybdeen


Molybdeen is een onmisbaar onderdeel van enzymen die betrokken zijn bij de stofwisseling van (zwavelhoudende) aminozuren en van pyrimidines (nucleïnezuur) in de voeding.
Gevolgen van een tekort
Een tekort aan molybdeen is nog nooit bij mensen aangetroffen. In de Verenigde Staten wordt een aanbevolen niveau van inneming (ADH) aangehouden van 45 microgram per dag voor volwassen vrouwen en mannen.
Molybdeen komt voor in peulvruchten, brood, granen en orgaanvlees.


Koper

Het menselijk lichaam telt tenminste 15 eiwitten die koper bevatten, een mineraal die onderandere de kleur van huid en nagels in stand houdt en de vruchtbaarheid bevordert. Sommige voedseldeskundigen menen dat veel mensen net te weinig koper binnen krijgen.
Koper is belangrijk voor de vorming van calogeen, een onmisbaar eiwit in botten, huid en bindweefsel. Het is tevens heel belangrijk voor de vorming van rode bloedcellen, helpt het lichaam de ijzervoorraad te benutten en is belangrijk voor het immuuunstelsel. Koper bevordert ook de vorming van de kleurstof melanine in huid, haar en ogen.
Koper is ook noodzakelijk bij de omzetting van het lichaamsijzer in hemoglobine, belangrijk voor de benutting van vitamine C.


Mangaan
Het lichaam heeft mangaan nodig om diverse enzymen te activeren die nodig zijn voor de stofwisseling, en is tevens ook heel belangrijk voor gezonde botten.
Er is niets bekend over de eventuele gevolgen bij de mens van te weinig mangaan in de voeding. In proefdieren zijn afwijkingen in de hersenen en het skelet vastgesteld.
Mangaan komt voor in o.m. graan, groenten, fruit, thee. De mangaanbehoefte van de mens is moeilijk in te schatten. De aanbevelingen zijn dan ook niet met een exacte waarde aan te geven.



Borium

Borium lijkt van invloed op de opname van calcium en magnesium in het lichaam. Mogelijk heeft het een rol bij de botaanmaak en in de energiestofwisseling.
Onderzoek toont aan dat borium aan de lijst met essentiële mineralen moet worden toegevoegd. Het wijst erop dat dit sporenelement verantwoordelijk is voor het in balans houden van de calciumspiegel in het lichaam. Op deze wijze zorgt deze stof mede voor de opbouw en instandhouding van sterke botten. Borium wordt tegenwoordig toegevoegd aan calciumpreparaten om botontkalking (osteoporose) te voorkomen. Ook helpt borium de kans op artritis te verkleinen. Men zegt dat borium het testosteron gehalte bij mannen verhoogd, daarom wordt het door bodybuilders en atleten vaak gebruikt om spieren op te bouwen.
Doses van meer dan 100 miligram kunnen schadelijk zijn, voor een volwassene is een doses van 15 tot 20gr fataal, voor kinderen 3 tot 6gr. Symptomen van te veel borium: rode huiduitslag, diaree, braken, slechte bloedcirculatie, shock en coma.


Cobalt

Kobalt is een bestanddeel van vitamine B12 en wordt niet door het lichaam zelf geproduceerd en moet dan ook via de voeding worden ingenomen. Het is van groot belang voor de vorming van rode bloedlichaampjes: kobalt kan dan ook bloedarmoede helpen voorkomen. Oesters en mosselen zijn belangrijke leveranciers.



Zink

Elke cel in ons lichaam heeft zink nodig, maar veel mensen krijgen er onvoldoende van binnen. Zink is een heel belangrijk bestanddeel van enzymen met vele taken, variërend van spijsvertering tot wondgenezing, en tevens is zink een onmisbaar onderdeel van uw immuunstelsel.
Zink is vooral geconcentreerd in de spieren, botten, huid, nieren, lever, alvleesklier, ogen en in de prostaat. Het komt voor in eiwitrijke voedingsmiddelen zoals vis en orgaanvlees.
Het lichaam kan zelf geen zink produceren en opslaan en is dus afhankelijk van externe bronnen.

Zink is onmisbaar voor honderden processen in ons lichaam, van celgroei tot geslachtelijke ontwikkeling en immuniteit. Het is zelfs nodig voor uw smaak en reuk.
Zonder zink kan uw immuunstelsel niet goed functioneren. Het ondersteunt het lichaam in de strijd tegen verkoudheid, griep, bindvliesontsteking en andere infecties. Bij een Amerikaans onderzoek kregen 100 mensen bij de eerste tekenen van verkoudheid elke paar uur zuigtabletten met zink. Zij herstelden gemiddeld 3 dagen eerder dan de mensen die een placebo hadden gekregen. Zinktabletten kunnen ook goed het herstel ondersteunen bij mondzweertjes en keelpijn.
Zink heeft ook een positief effect op de produktie van verscheidene hormonen, waaronder de geslachts- en schildklierhormonen en dat is gunstig voor de vruchtbaarheid van zowel mannen als vrouwen. Ook kunnen mensen met een trage schildklier baat hebben bij zink en het helpt ook de insuline spiegel op peil te houden.
Zink bevordert ook de genezing van wonden en huidirritaties, en is dus een goed remedie tegen oa brandwonden, het helpt ook om hoofdhuid en haar gezond te houden.
Een ernstig zink tekort komt in ons land niet voor, behalve als er bepaalde opname stoornissen zijn.


Nikkel
Nikkel speelt mogelijk een rol bij de verwerking en opname van ijzer in het lichaam. Dit mineraal komt voor in groente en noten.


Vanadium
Vanadium is belangrijk voor de groei en de opbouw van het gebit en de botten. Ook speelt het een rol bij de regulering van de verhouding tussen natrium en kalium in het lichaam. Vanadium zit in graanproducten, vis en olie. Gegevens over de dagelijkse behoefte zijn niet bekend.






========================================================


Diverse soorten tekorten

Absoluut tekort
Het gebrek aan mineralen en sporenelementen komt steeds meer op de voorgrond te staan. Onze hedendaagse voeding bevat onvoldoende mineralen, o.a. door het gebruik van kunstmest in de landbouw, het gebruik van chemicaliën bij ongediertebestrijding en door conservering van voedingsmiddelen. Vooral bij een verhoogde behoefte aan mineralen zoals bij zwangerschap, borstvoeding, in de groeifase, bij zware arbeid, op hogere leeftijd en na een operatie kan een absoluut tekort ontstaan.

Relatief tekort
Gebrekssymptomen kunnen ontstaan wanneer van een bepaald mineraal voldoende aanwezig is, maar van de ‘tegenpool’ een teveel aanwezig is, bijvoorbeeld Natrium en Kalium.

Tekort als gevolg van een gebrek aan ‘meewerkende’ mineralen
Sommige mineralen hebben voor hun werking in het lichaam een ‘partner’ nodig. Indien deze ‘partner’ ontbreekt kan ook het betreffende mineraal zijn werk niet doen. Ook dan ontstaat een tekort. Bijvoorbeeld: calcium werkt niet zonder een bepaald gehalte aan fosfor. Het calcium wordt in dat geval door de nieren onmiddelijk weer uitgestoten of in een erger geval kan het zelfs leiden tot nierstenen. De gunstigste verhouding tussen calcium en fosfor bedraagt 1,5 : 1.

Tekorten door gebruik van medicijnen
Ook het gebruik van medicijnen kan leiden tot een mineraalgebrek. Vooral kalium is hier uiterst gevoelig voor. Het langdurig gebruik van laxeermiddelen, medicijnen voor hartkwalen en tegen reumatische aandoeningen veroorzaken een flink tekort aan kalium.

Onopvallend tekort
Veel van deze tekorten zullen niet als dusdanig herkend worden. Een precieze diagnose is vaak niet te stellen, aangezien het lichaam lange tijd op reserves kan functioneren en daardoor een schijnbare gezondheid voorspiegelt.
Bijvoorbeeld: ondanks een tekort aan calcium kan de calciumspiegel in het bloed een lange tijd normaal lijken. Het tekort aan calcium wordt aan het skelet onttrokken waar het zich pas jaren later openbaart in de vorm van botontkalking.

Het opheffen van de diverse tekorten
Het gebrek aan voedingsstoffen kan men niet opheffen door alle mineralen apart in te nemen. Slechts door het innemen van het totale mineralenspectrum kan men het bloedbeeld langdurig en op een schonende manier normaliseren.

Symptomen van mineraalgebrek

Kaliumgebrek
vermindering van spierprikkels; tragere reflexen; een aan de benen beginnende spierverslapping met verlammingsverschijnselen; nerveuze storingen met verwarringsverschijnselen; verslapping van de hartspier; verhoogde polsslag; gebrek aan maagzuur; verminderde eetlust; duizeligheid; verminderde darmwerking; obstipatie; oedeem; blaaszwakte.

Calciumgebrek
verhoging van spierprikkels; slappe doch gespannen spieren; voortdurend gapen; kramp in kuiten, bovenbenen, vingers en tenen; spiertrekkingen; “slapende” ledematen; overmatige transpiratie; migraine; vergrootte pupillen; verhoogde lichaamstemperatuur; oedeem; bleekheid; doorbloedingsstoringen; hartkloppingen; slecht stollend bloed; gevoeligheid voor allergieën; acné; haaruitval; afbrekende nagels;zwakke tanden.

Magnesiumgebrek
bij een normale bloedspiegel van calcium, alle symptomen van calciumgebrek; nervositeit; slapeloosheid; verwarring; spiertrekkingen; zenuwstoringen; verhoogd cholesterolgehalte; verhoogd risico op hartinfarct en trombose; menstruatieklachten; groeistoringen; gebrek aan eetlust; gewichtsafname; haaruitval, ruwe huid; schilferige huid en huidkloven; te snelle en onregelmatige hartslag.

Fosforgebrek
een gebrek aan fosfor verhindert de normale opname van calcium en leidt tot een verhoogde calciumafscheiding via de nieren en tot nierstenen; energiegebrek; overververmoeidheid; nervositeit; stress; diverse soorten kramp; minder geheugen.

IJzergebrek
bloedarmoede; vermoeidheid; verminderd prestatievermogen; verhoogd infektierisico; uitblijvende menstruatie; hoofdpijn; duizeligheid; moeilijkheden met slikken; huidkloven; haaruitval; scheurende nagels; diarree; bloedverlies; ademhalingsproblemen.

Zinkgebrek
nervositeit; onrustig gevoel; maagklachten; slecht helende wonden; gebrek aan vitamine A; haaruitval; slecht groeiende nagels; witte vlekken op nagels; slechte tanden; diabetes; hypoglycemie; vruchtbaarheids- en potentieproblemen; groeistoornissen; acné.

Mangaangebrek
gebrek aan vitamine A en B1; geremde glutamine produktie in de hersenen; paradontose; slecht werkende schildklier; gevoeligheid voor allergieën; spierpijn; vruchtbaarheidsproblemen; kraakbeenverharding; gehoorverlies; oorsuizen.

Kobaltgebrek
gebrek aan vitamine B12; slechte aanmaak van bloedlichaampjes en verkorte levensduur van rode bloedlichaampjes; verminderde ijzeropname; doofheid; stressgevoelig; bewegingsmoeilijkheden; verlammingsverschijnselen; veranderlijke ziekten in de bloed- banen van het ruggemerg; remmende werking op eiwit-, suiker- en vetstofwisseling.

Kopergebrek
bbloedarmoede; remming op de ijzeropname; zwakte; verminderde eetlust;
gewichtsafname; pigmentvlekken; ademhalingsmoeilijkheden; storingen in het centrale zenuwstelsel; verminderde afweerkrachten tegen reuma, allergieën, virale en bacteriële infecties, onstekingen; beïnvloeding smaak (b.v. zoetigheid heeft geen smaak meer)

Kiezelzuurgebrek (silicium)
Uitvallend en dun haar; slapeloosheid; broze nagels; puistjes op oogleden; droge lippen; huidklachten;longklachten; doorbloedingsstoornissen.Silicium is bij alle levende wezens van groot belang. Het geraamte van alle cellen bestaat uit siliciumkristallen (quarts), die trillingen afgeven ter stimulering van de celmembramen. Wanneer deze celmembramen niet goed functioneren kunnen schadelijke virussen de cel binnendringen en de chromosomen van onze erfelijkheidsfaktoren beschadigen. Cellen (m.u.v. hersencellen, die vanaf het vijfde jaar niet meer vernieuwd worden), hebben maar een levensduur van acht maanden, daarna vormen zich weer nieuwe cellen. Silicium is overigens onmisbaar, bij mens en dier, voor de opbouw van de pezen, ogen, oorschelpen, nagels, sterke botten, tanden en kraakbeen. Het is betrokken bij de vorming van collageen en dus nodig voor alle weefsels die sterk en soepel moeten zijn.
Siliciumgebrek veroorzaakt vroegtijdige veroudering van de huid, zwak bindweefsel en zwakke botten.

Algemeen
Voor het optimaal functioneren van de cellen is uiteraard voldoende zuurstof nodig.
IJzer en kalium zijn hiervoor de belangrijkste transporteurs. Kalium kan slechts acht uur in het lichaam worden opgeslagen. Het moet daarom met de voeding, en als dat niet mogelijk is, met mineralen worden opgenomen. Een hoge bloeddruk kan met behulp van kalium en magnesium genormaliseerd worden.
Belangrijk, bij mens en dier, is ook de opbouw van botten en tanden. Hiervoor moet dan wel de verhouding tussen calcium en fosfaat kloppen, anders kan dit botontkalking tot gevolg hebben. Zowel calcium als fosfaat worden in het beenderstelsel opgeslagen en kunnen ook voor andere lichaamsfuncties gebruikt worden. Daarom moeten ze dan ook constant aangevuld worden. Voor bodembacterieën evenals voor planten, mensen en dieren zijn de in het steenmeel voorkomende sporenelementen: mangaan, koper, zink, kobalt, chroom, nikkel, arsenicum, vanadium, selenium enz, van groot belang.
Deze metalen hebben een specifieke wisselwerking met elkaar en zorgen voor de vorming van tal van enzymen. Hiervan zijn slechts kleine hoeveelheden nodig.
Wanneer deze metalen echter niet of nauwelijks aanwezig zijn, dan kan dit leiden tot ernstige stoornissen.
Vanwege de onderlinge relatie moeten ze altijd tesamen worden ingenomen, dit ook, omdat aparte inname kan leiden tot ernstige vergiftigingen.
Chroom is onmisbaar voor de suikerstofwisseling, regelt het cholestorolgehalte in het bloed en verbetert gebrekkige glucose- en vetstofwisseling. Te weinig chroom in het lichaam kan dus leiden tot aderverkalking en suikerziekte (diabetes).
Kobalt is een zware en harde metaalsoort en vormt samen met mangaan de kern voor vitamine B12 in vier enzymen. Als kobalt ontbreekt, vindt er geen nucleïne-zuursynthese plaats en ontstaat bloedarmoede. Komt mangaan niet voor in het lichaam dan vormt zich geen urinezuur waardoor de vorming van citroenzuur wordt geblokkeerd. Ontbreekt zink, dan heeft dit spiervergiftiging, alcoholvergiftiging, acidose en stilstand van de proteïne- synthese tot gevolg. Zonder nikkel vormt zich geen urinezuur. Molybdän is uitermate belangrijk voor het geheugen en bij het vormen van vetzuur uit koolhydraten. Bij gebrek aan tin blijft de secretie van de spijsverteringsenzymen uit.
Voor de spijsvertering is overigens ook aluminium nodig. Aluminium speelt een belangrijke rol in alle funkties van mens, dier en plant, zoals o.a. het in stand houden van de lichaamstemperatuur, evenals het vormen van hormonen en enzymen.Zelfs van het, in hogere concentraties, uiterst gevaarlijke gif Arsenicum, hebben wij kleine hoeveelheden nodig voor het functioneren van onze ogen. De ui bevat o.a. voldoende arsenicum. Zo is het voor menigeen onvoorstelbaar dat we zelfs zilver, lood, cadmium, rubidium, zwavel, fluor, strontium, barium, titanium en nog veel meer elementen nodig hebben voor de werking van onze lichaamsfuncties; zij het dan in zeer kleine hoeveelheden. Ik wil erop wijzen dat mineralen, die voor de menslijke consumptie bestemd zijn, uiterst zorgvuldig onderzocht dienen te worden; met name op de oplosbaarheid in het maagzuur. Hierdoor kan n.l. de hoeveelheid, die ons gedurende het spijsverteringsproces ter beschikking staat, nauwkeurig bepaald worden.
[ terug... ]